เพราะเหตุนี้เหล่าคุณหนูคุณชายในละครจึงฝึกท่องจำกันอย่างหนักตั้งแต่เด็ก สุดท้ายจึงมาคัดตัวอักษรสินะ
ตอนนี้นาง….
เฮ้อ หลินเมิ้งหยาหยิบกระดาษขึ้นมาขยำก่อนจะโยนลงในถังขยะอย่างท้อแท้
หลังจากนั้นราวหนึ่งชั่วโมง กระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อนก็เต็มถังขยะ ความเร็วที่เพิ่มขึ้นค่อนข้างน่าตกใจเป็นอย่างมาก
“อย่ากำพู่กันแน่นจนเกินไป เจ้าจะต้องจับให้นิ่ง จากนั้นออกแรงที่ข้อมือแล้วลากเส้น ค่อยๆ เขียน อย่าเร่งรีบ”
มือหนาที่มักจะอบอุ่นตลอดเวลากุมมือที่กำลังสั่นของหลินเมิ้งหยาเอาไว้
เสียงทุ้มต่ำกล่าวข้างใบหู ขณะเดียวกันนางก็รู้สึกแขนขาอ่อนแรง
ทั้งที่หลงเทียนอวี้กำลังจับมือนางพร้อมทั้งสอนวิธีการเขียนตัวอักษร ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิอาจทานทนต่อความอ่อนโยนของเขาได้
ทั้งสองอยู่ใกล้กันแค่ลมหายใจกั้น แม้แผ่นหลังจะแนบสนิทกับแผงอกของอีกฝ่าย ทว่าความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากร่างของเขาทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาดีดตัวสูงขึ้น
ชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของหลงเทียนอวี้ นางอดที่จะด่าตัวเองในใจไม่ได้ ทั้งที่เขาอุตส่าห์สอนนางอย่างตั้งใจ แต่ตนเองกลับเอาแต่คิดเรื่องไร้สาะ!
พยายามเพ่งสมาธิ หลินเมิ้งหยาอดไม่ไหวจึงหยิกตัวเองหนึ่งที
“ฝึกเขียน
