อักษรจำต้องตั้งใจ มือตวัดพลิ้วไหวตามใจนึก”
มือหนาจับมือเล็กขีดเขียนตวัดตาม มือขวาของหลินเมิ้งหยาไม่สั่นไหวอีกต่อไป
เมื่อมือถูกนำทางด้วยความอ่อนโยน การขีดเขียนจึงเสร็จสิ้นอย่างราบรื่นรวดเร็ว
ในที่สุดตัวอักษรคำว่า “ใหญ่” ที่ยังไม่งดงามตามพิมพ์นิยมแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไรนักก็ปรากฏบนกระดาษ
“ดีขึ้นมากจริงๆ”
มองตัวอักษรที่เขียนได้สวยที่สุดในชีวิตของตนเอง หลินเมิ้งหยาเกือบจะกระโดดโลดเต้นเพราะความดีใจ
มุมปากหลงเทียนอวี้ยกขึ้น มองหญิงสาวที่รู้สึกดีใจเพียงเพราะเขียนตัวอักษรคำเดียวออกมาได้สำเร็จ ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้
นางช่างแปลกจริงๆ
แต่ก่อนเขาคิดว่านางนิยมชมชอบเพียงเงินทองและความร่ำรวยเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งเหล่านั้นจะมิได้มีความหมายอันใดต่อนางเลย
จะว่านางไร้เดียงสาก็ใช่ แต่หากมองจากการวางแผนและวิธีการนางใช้ เขาที่เป็นบุรุษยังมิอาจโหดเหี้ยมอำมหิตเทียบเท่านางได้
ทว่าตอนนี้นางกลับดีอกดีใจเพียงเพราะเขียนตัวอักษรออกมาได้คำเดียว
ช่าง…แตกต่างจากคนอื่นยิ่งนัก
“เอาล่ะ วันนี้ฝึกเพียงเท่านี้เถิด มือขวาของเจ้าเพิ่งจะหายดี อย่าทำให้เหนื่อยล้าเลย เดี๋ยวจะเจ็บปวดโดยเปล่าประโยชน์”
หลงเทียนอวี้หยิบพู่กันในมือขอ
