“หากเป็นเช่นนั้นจริงอำนาจของเขาจะมิเทียบเท่ากับองค์จักรพรรดิเลยหรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาเป็นใบ้ไปชั่วครู่ แม้นางจะเดาเอาไว้แล้วว่าผู้อยู่เบื้องหลังชิงหูจะมีอำนาจและวิธีการที่เหนือชั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพอได้ยินจากปากหลงเทียนอวี้เอง นางจะรู้สึกรา าวกับได้เห็นความลับของยอดภูเขาน้ำแข็งเช่นนี้
สีหน้าหลงเทียนอวี้เคร่งขรึมอยู่หลายส่วน
“ไม่หรอก แม้ผู้อยู่เบื้องหลังเขาจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่จักรพรรดิคือศูนย์รวมจิตใจของคนทั้งแคว้น แม้คนผู้นั้นจะเก่งกาจสักเพียงไหน แต่ก็ไม่มีทางเทียบกับการปกครองขององค์จักรพรรดิได ด้ แต่หากดูจากสถานการณ์บ้านเมืองของเมืองหลินเทียนในเวลานี้ หากฮ่องเต้ยังเป็นเพียงหุ่นเชิดต่อไป เกรงว่าเมืองหลินเทียนคงตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขาเป็นแน่ เสด็จพ่อของข้าล่วง งรู้การมีตัวตนของเขาอยู่นานแล้ว แม้จะไล่หาเบาะแสมานานหลายปี แต่ก็รู้เพียงว่าเขาเป็นคนร่ำรวยและมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ซ้ำยังหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ข้าและเสด็จพ่อร่วมมือก กันตามหาตัวเขามานาน แต่กลับมิได้รับคำตอบใดๆ ทั้งสิ้น”
ยิ่งพูดเรื่องนี้ หลงเทียนอวี้ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจ
ไม่ว่าใครก็ตาม หากพยายามมานานขนาดนี้แล้วแต่กลับมิได้รับคำตอบ
