พูดจบ มือสีขาวเนียนละเอียดคู่นั้นพลันตวัดพลิ้วไหว
ดอกเสาเย่าดอกหนึ่งเบ่งบานอยู่ในมือของเขา
“ข้านำมาให้เจ้า สวยหรือไม่?”
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเตะจมูก หลินเมิ้งหยาเบิกตากว้าง ขณะเดียวกันดอกเสาเย่าก็ถูกทัดไว้ที่เส้นผมของนางแล้ว
“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์! ตกลงเจ้าหายไปอยู่ที่ไหนมา!”
มือทั้งสองข้างคว้าเข้าที่คอเสื้อของเขา ก่อนจะฝังร่างลงในวงแขนซูบผอมของอีกฝ่าย ขมุบขมิบปากส่งเสียงเล็ดรอดออกจากไรฟัน
เจ้าจิ้งจอกบ้านี่หายไปโดยไม่ร่ำลา เขาไม่แม้แต่จะบอกนางว่าเขาหายไปอยู่ที่ไหน
แต่ราวกับว่ามีเขาคอยปกป้องนางอยู่ทุกหนทุกแห่ง เขามิต่างอันใดจากพี่ชายที่แสนดี
แม้นางจะเห็นเขาเป็นพี่ชายเหมือนหลินหนานเซิง แต่ชิงหูอยู่ข้างกายนางทุกคืนวัน เขาปกป้องนางราวกับอัญมณีล้ำค่า
ดังนั้นความรู้สึกเสมือนพี่น้องที่มีให้กับเขาจึงยิ่งลึกซึ้งมากขึ้น
“ชิ ดอกไม้ดอกนี้งดงามเกินไปแล้ว ไม่เหมาะกับเจ้าเด็กน้อยของข้า พอเจ้าใส่แล้วมิต่างอันใดจากพวกแม่สื่อแม่ชักดาษดื่นเหล่านั้น”
ยังคงพูดจาหาสาระมิได้เหมือนเคย หัวใจหลินเมิ้งหยาเปี่ยมโทสะ นางออกแรงหยิกหน้าอกของเขาทีหนึ่ง
“ไอหยา ไอหยา ไอหยา เจ้าเด็กน้อย ข้าไม่น่าถ่อมาหาเจ้าที่นี่เลย ยังพูดก
