ันไม่ถึงสามคำเจ้าก็ทำร้ายข้าเสียแล้ว”
แม้ใบหน้าจะบิดเบี้ยว แต่ชิงหูกลับไม่ดันร่างหลินเมิ้งหยาออก
โอบนางเอาไว้เบาๆ มือหนาลูบเส้นผมสีดำขลับของนาง
ได้รับความอบอุ่นไม่ถึงครึ่งนาที หลินเมิ้งหยาพลันเงยหน้า ก่อนจะขยำคอเสื้อของเขาพร้อมทั้งเค้นถามเสียงเข้ม
“ตกลงเจ้าหายไปอยู่ที่ไหนมา! แม้จะมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้พบหน้า ต่อให้ตายก็คงไม่พบศพ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่บ้านเป็นห่วงเจ้ามากขนาดไหน!”
ขนตาเรียวยาวยังคงมีหยดน้ำตาเกาะกุม ทว่าท่าทางกลับเหมือนผีทวงแค้นอย่างไรอย่างนั้น
ชิงหูทำได้เพียงยอมรับความผิด ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ เขากลัวว่าเจ้าเด็กน้อยในอ้อมกอดจะหยิกเขาซ้ำเป็นหนที่สอง
“ไอหยา ไอหยา ไม่ว่าจะพูดอย่างไรพวกเราก็ได้มารวมตัวกันในต่างแดนแล้ว เหตุใดเจ้าจึงดุร้ายเช่นนี้เล่า เจ้าคิดถึงข้าใช่หรือไม่? พวกสาวใช้ทั้งสี่กับเจ้าสองตัวนั้นก็คิดถึงข้าใช ช่หรือไม่?”
เมื่อได้เห็นใบหน้าซุกซนระคนเจ้าเล่ห์ของชิงหูอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาจ้องเขาด้วยดวงตาคมกริบประหนึ่งใบมีด
ทนมองต่อไปไม่ไหวแล้ว ชิงหูถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเก็บรอยยิ้มซุกซนของตนเอง
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่ควรมาที่นี่เลย เจ้ามิควรแหวกว่ายในน้ำขุ่นแห่งนี้ เชื่อข้าสักครั้ง
