ตอนนี้เจ้ากับหลงเทียนอวี้จงกลับไปเสียเถิด หากช้ากว่านี้ข้าเกรงว่าแม้แต่เขาเองก็คงไม ม่อาจช่วยเจ้าได้แล้ว”
ชิงหูไม่เคยหลอกลวงนางมาก่อน หลินเมิ้งหยารู้ดี
บางคำถามเขาไม่อาจตอบได้ สุดท้ายแล้วจึงพูดเพียงอ้อมๆ แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้นางกังวลใจไม่น้อย
ทว่าในเมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้แล้ว เกรงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่จะต้องร้ายแรงอย่างที่เขาพูด
ถ้าหากแม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็ไม่อาจช่วยนางได้ เช่นนั้นจะน่ากลัวมากเพียงใดกันเล่า?
หัวคิ้วขมวดมุ่น มือคลายออกจากคอเสื้อของชิงหู
ชิงหูมิได้สนใจเสื้อผ้าราคาแพงบนร่างกายตนเองเลยแม้แต่น้อย เขาทรุดตัวลงนั่งที่ฝั่งซ้ายมือของนาง ก่อนจะยื่นมือออกไปตรวจอาการที่แขนซ้ายของอีกฝ่ายเบาๆ
“โชคดีที่แขนของเจ้ารักษาหายแล้ว มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน”
ร่องรอยของความอำมหิตวาดผ่านดวงตาของเขา
บังอาจทำร้ายเจ้าเด็กน้อยของเขา เขาไม่มีวันปล่อยคนเหล่านั้นเอาไว้แน่!
หลินเมิ้งหยาจับสังเกตบางอย่างจากน้ำเสียงของชิงหูได้ นางหันหน้าไปมองเขา ก่อนจะพบว่าชิงหูสวมใส่ชุดผ้าไหมหยุนจิน
ผ้าไหมหยุนจินในต้าจิ้นล้วนเป็นของที่ได้รับเป็นเครื่องบรรณาการ
ผ้าหนึ่งผืนมีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยตำลึงทอง ยิ่
