าด้วยความฉงน
นี่มัน…ยา?
“เจ้าดื่มตอนยังร้อนเถิด จั่วชิวอวี้บอกว่ายานี้ดีต่อร่างกายของเจ้า”
เพียงได้เห็นความเอาใจใส่ของเขา หลินเมิ้งหยาจึงไม่คิดสงสัย
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยาถ้วยนั้นขึ้นดื่ม
แต่ใครจะรู้เล่าว่ายาถ้วยนั้นไม่เพียงไม่ขม แต่ยังมีรสเผ็ดร้อน ทว่าสิ่งที่นางประหลาดใจที่สุดคือมันเป็นเพียงน้ำที่มีรสหวาน
จนกระทั่งนางดื่มจนหมดถ้วยแล้ว คิ้วของหลงเทียนอวี้จึงคลายออก
ส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยให้นาง
“ดื่มเสร็จแล้วก็นอนสักหน่อยเถิด จั่วชิวอวี้บอกว่าช่วงนี้เจ้าต้องนอนพักผ่อน เรื่องอื่นข้าจะเป็นคนจัดการเอง”
มือหนาลูบศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากของนาง
หลินเมิ้งหยามองหลงเทียนอวี้ด้วยสายตาตื่นตะลึง หลังจากได้เห็นสายตาเอ็นดูของเขาแล้ว สมองของนางจึงทำงานทันที
“ไอ้บ้าจั่วชิวอวี้นั่น….เขาบอกอะไรกับพระองค์!”
ดวงตาเบิกกว้าง หลินเมิ้งหยารู้สึกยิ้มไม่ได้หัวเราะไม่ออก
หลงเทียนอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกเรื่องนี้กับข้าแต่แรกเล่า สตรี….แน่นอนว่าร่างกายย่อมแตกต่างจากบุรุษ ข้าไม่สังเกตให้ดีเอง ช่วงนี้เจ้าพักผ่อนให้มากเถิด”
หลินเมิ้งหยาเข้
