าใจความหมายของเขาในทันใด
ไม่แปลกหรอกที่จั่วชิวอวี้จะเข้าใจเช่นนี้ เมื่ออยู่ๆ นางก็เปลี่ยนไปกะทันหัน หลงเทียนอวี้ย่อมต้องรู้สึกกังวลเป็นธรรมดา
เพียงแต่….
ทั้งที่เจ้าบ้านั่นเป็นหมอ เขาย่อมต้องดูออกว่าประจำเดือนของนางมาหรือไม่ แต่ดูเหมือนที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะต้องการกลั่นแกล้งหลงเทียนอวี้เสียมากกว่า
จริงๆ เลย ทำเอานางพูดไม่ออก
“หลงเทียนอวี้ อันที่จริงหม่อมฉัน…ช่างเถิด ขอบพระทัยเพคะ”
น้ำขิงต้มน้ำตาลทรายแดงไม่เพียงสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกายของนาง แต่ยังอุ่นไปทั้งหัวใจ
แม้นางจะอยากหลบหลีกหนีหายไปไกลกว่าพันลี้ แต่นางละเลยความรู้สึกของหลงเทียนอวี้ไปเสียแล้ว
เขาชอบนางจนถึงขั้นสละชีวิตเพื่อนางได้
ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน เหตุใดนางจึงเห็นแก่ตัวแล้วผลักไสเขาออกไปเพียงเพราะความคิดที่ติดอยู่ในใจเล่า?
หากทำเช่นนี้ต่อไป ไม่ว่าหลงเทียนอวี้หรือนางก็ล้วนเจ็บปวดทั้งสิ้น
เมื่อคิดได้แล้ว ความกังวลในใจจึงถูกวางลงชั่วคราว
รอยยิ้มอ่อนโยนกลับมาแขวนบนใบหน้าของนางอีกครั้ง
เมื่อเห็นสีหน้าเช่นนี้ของนาง หลงเทียนอวี้จึงวางใจ
เมื่อคืนเขารู้สึกว่าหลินเมิ้งหยาแปลกไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นไปอย่างที่จั่วชิวอวี้บอกแล้ว
แม้
