ของเหล่านี้จะหาไม่ยาก แต่ภายภาคหน้าเขาจะต้องสั่งให้เตรียมเอาไว้ในโรงครัวให้มากหน่อยแล้ว
หลินเมิ้งหยาไม่รู้ตัวเลยว่าหัวใจที่เปลี่ยนไปของนางจะทำให้จั่วชิวอวี้กลายเป็นผู้มีพระคุณของหลงเทียนอวี้ไปเสียแล้ว
เมื่อคิดได้แล้ว หลินเมิ้งหยาจึงปล่อยเรื่องค้างคาในใจไป
นอนหลับพักผ่อนตลอดช่วงบ่าย หลังจากอารมณ์ดีขึ้นแล้วจึงออกมานอกห้อง
นอกจากหลงเทียนอวี้และอวี้อัน จั่วชิวอวี้หยักยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับแผนการของตนเองสำเร็จแล้ว
หลินเมิ้งหยาหัวเราะเสียงเย็นในใจ กล้าวางแผนกลั่นแกล้งนาง จั่วชิวอวี้บังอาจนัก!
“จวิ้นจู่ไม่เป็นอะไรแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ? ร่างกาย…ดีขึ้นแล้วหรือ?”
อวี้อันคิดว่าร่างกายของหลินเมิ้งหยายังต้องการการฟื้นฟู เขาจึงรีบเข้าไปเอ่ยถาม
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า นางเริ่มรู้สึกไม่สะดวกเล็กน้อย
ประจำเดือนของนางมาไม่ตรงวันนัก แต่ก่อนยังมีสาวใช้คอยรับใช้ แต่วันนี้กลับมีเพียงพวกผู้ชายตัวโต ดังนั้นเรื่องนี้จึงพูดยากสักหน่อย
“เปี่ยวเม่ย ข้ารู้สึกดียิ่งนักที่เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว จริงสิ ข้ามีข่าวจะบอกกับเจ้า”
จั่วชิวอวี้ปรี่เข้ามาเอื้อนเอ่ยเอาอกเอาใจ ทว่าใบหน้ากลับเจ้าเล่ห์เพทุบาย
หลินเมิ้งหยาจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา
“ช่วงเช้า
