ุงของเจ้าเพื่อขอพาเจ้ากลั บไปเที่ยวสักสองสามวัน แต่ตอนนี้เจ้าต้องออกไปจากที่นี่”
คนที่ตำหนักของนางจะต้องชอบอาซิ่วอย่างแน่นอน
แต่หากรั้งนางเอาไว้ที่นี่ นางจะตกอยู่ในอันตราย
หลินเมิ้งหยาไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น
ทว่าอาซิ่วกลับมีท่าทางกระวนกระวาย นางอยากพูดเอาชนะหลินเมิ้งหยา แต่ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้
เขย่งขาเล็กๆ คู่นั้นเพื่อกระซิบข้างหูหลินเมิ้งหยา
“นี่มัน…จริงหรือ?”
หลินเมิ้งหยามองอาซิ่วด้วยความสงสัย ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
อาซิ่วรีบพยักหน้าลง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความหวังจนหลินเมิ้งหยาไม่อาจปฏิเสธได้
หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าตอนนั้นนางยอมเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงเพราะคำสัญญา
หากนางไม่ตกลง เกรงว่านางจะหาทางอื่นจนตัวเองได้รับบาดเจ็บ
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็ผงกศีรษะลง
“พี่สาวจวิ้นจู่ดีที่สุดเลย ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านจะต้องตกลง เช่นนั้นข้าขอไปบอกลาท่านลุงก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะกลับมา รอข้าหน่อยนะเจ้าคะ”
มองตามหลังอาซิ่วที่ดีใจกระโดดโลดเต้นวิ่งออกไป หัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกหนักอึ้ง
หันไปมองใบหน้าฉงนของคนทั้งสาม หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ย
“เซิน…เซียน…ซ่าน”
