้งหยารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
เด็กสาวในชุดต่างเมืองเงยหน้ามองตนเอง ดวงตากลมโตแวววาวเปล่งประกายไปด้วยรอยยิ้ม
“อาซิ่ว! เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เด็กสาวที่กำลังกอดร่างของหลินเมิ้งหยาในเวลานี้คือคนที่เกือบจะถูกขายไปในคราวนั้น
อาซิ่วยังคงฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยาไม่ยอมออกมา
มิใช่ว่านางกลับไปกับตงฟางสวีแล้วหรือ?
ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน แต่เหตุใดนางจึงมาปรากฏตัวที่นี่?
“ข้าตามท่านลุงไปแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่สบายใจเรื่องท่านก็เลยทะเลาะกับท่านลุงยกใหญ่ ท่านลุงก็เลยยอมพาข้ามาหาท่าน พี่สาวจวิ้นจู่ ข้ารู้ว่าท่านต้องการคนช่วยเหลือ พวกเราคน นสกุลตงฟางล้วนถือคติมีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ!”
มองอาซิ่วตบหน้าอกตนเองเพื่อรับปาก หลินเมิ้งหยาหลุดขำออกมา
อาซิ่วเป็นเด็กน่ารัก นางกล้าทำกล้ารับ แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดคือหัวใจบริสุทธิ์สะอาดใสซื่อไร้เดียงสาของนาง
หลินเมิ้งหยารู้สึกดีต่อนางมาก ทุกครั้งที่มองนาง หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนกำลังมองน้องสาวแท้ๆ
“เฮ้อ ไร้สาระ เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่อันตรายมากเพียงไหน ฟังข้าสักครั้งเถิด หากเจ้าไม่อยากกลับไป เช่นนั้นหากข้ากลับออกไปได้แล้ว ข้าจะไปพูดกับท่านล
