หลินเมิ้งหยาไม่ได้เอ่ยตอบเขาในทันที
หลงเทียนอวี้ผินหน้าไปมองนาง เขาไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาเป็นอะไร
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากต่อสู้กับพวกไท่จื่อ หากตอนนี้เจ้าอยากมีชีวิตสงบสุข เช่นนั้นข้า…”
“พูดอะไรเพคะ พระองค์เป็นองค์ชายแห่งต้าจิ้น พระองค์ควรอุทิศตนเพื่อบ้านเมือง หม่อมฉันเพียงแค่ล้อพระองค์เล่นเท่านั้น”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็เงยหน้าแล้วส่งยิ้ม ไร้ซึ่งท่าทางผิดปกติ มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่านางเป็นอะไร
หลงเทียนอวี้ถอนหายใจ แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่าหลินเมิ้งหยามีเรื่องบางอย่างในใจ
“จริงสิ เมื่อครู่ท่านผู้อาวุโสฉางพูดถึงชื่อเฉินเซี่ยขึ้นมา พระองค์จำได้หรือไม่?”
อันที่จริงหลังจากได้ยินผู้อาวุโสฉางเอ่ยถึงชื่อนี้ นางรู้สึกว่าความทรงจำของตนเองปรากฏชื่อนี้มาก่อน แต่จนกระทั่งตอนนี้นางก็ยังนึกไม่ออก
รู้สึกเพียงว่าชื่อนี้ไม่ธรรมดาเลย มิเช่นนั้นฉางเทียนหัวคงไม่แสดงท่าทีเคารพเลื่อมใสเช่นนี้ตอนเอ่ยถึง
“หมอเทวดาเฉินเซี่ยคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา เขาเป็นที่รู้จักในชื่อหมอเทวดา ได้ยินมาว่าวิชาการแพทย์ของเขาลึกล้ำ แต่กลับไม่มีใครรู้ที่มาของเขา เกรงว่าคนทั้งเมืองหลิน เทียนคงไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริง
