เคยพึงใจสตรีอื่นใด
“โอ้ หม่อมฉันก็คิดไว้อยู่แล้วว่าพระองค์จะต้องไม่มีรสนิยมเช่นนั้น จริงสิ พระองค์มีชื่อเล่นหรือไม่? พวกเราสนิทสนมกันถึงเพียงนี้แล้ว หม่อมฉันไม่อยากเรียกพระองค์ว่าหลงเทียนอวี้หร รืออ๋องอวี้ทุกครั้ง”
หลินเมิ้งหยาพิงบ่าของเขาเพื่อปิดบังความผิดหวังในแววตา
อันที่จริงนางอยากผันตัวมาใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดากับเขา แต่นางเองก็รู้ดีว่าฐานะของหลงเทียนอวี้ค่อนข้างพิเศษ จึงย่อมมิใช่เรื่องง่าย
ทว่านางอยากได้ยินคำว่ารักจากปากของเขาสักครั้ง แต่เขากลับพูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้
แม้ว่าพวกนางจะผ่านอุปสรรคกันมาอย่างมากมาย แต่ก็ยังมีคำพูดขาดไปหนึ่งคำ
ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตของนางจะได้ยินคำนั้นจากปากของเขาหรือไม่
“ชื่อเล่น? เสด็จพ่อและหมู่เฟยเรียกข้าว่าอวี้เอ๋อร์ ชื่อนี้นับหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้เลิกคิ้วมองหญิงสาวที่บ่าของตนเอง
นางคิดจะทำอะไรกันแน่?
“อวี้เอ๋อร์? ไอหยา ฟังดูแล้วแปลกยิ่งนัก เช่นนั้นหม่อมฉันเรียกพระองค์ว่าอวี้โถว1ดีหรือไม่?”
ประกายแสงวาดลงบนดวงตาของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาจ้องหลงเทียนอวี้เขม็ง แววตาขบขัน
“หากเจ้าชอบ ข้าก็แล้วแต่เจ้า”
อวี้โถว แม้ชื่อนี้จะเชยไปสักหน่อย แต่เมื่อนางเป็น
