ว นางจึงจรดนกหวีดหยกลงที่ริมฝีปาก
ออกแรงเป่า แต่กลับไร้ซึ่งเสียงใดๆ ออกมา
มนุษย์ทั่วไปมิอาจได้ยินหรือรับรู้ได้
เป่าราวสามครั้ง หลินเมิ้งหยาวางนกหวีดลง
เหตุเพราะบัดนี้ร่างในชุดสีแดงได้ปรากฏต่อหน้านางแล้ว
หลินเมิ้งหยาอึ้งงันอยู่กับที่ นางพยายามควบคุมความรู้สึกของตนเอง
ทว่า…น้ำตากลับรินไหลลงอาบแก้มอย่างมิยอมเชื่อฟัง
นางยังคงนั่งอยู่กับที่แล้วปล่อยให้หยดน้ำตาสีใสร่วงหล่นกระทบพื้นเงียบๆ
ร่างนั้นเดินเข้ามาจากหน้าประตู แล้วหยุดลงตรงหน้าของนาง
ยื่นมืองดงามดั่งหยกมาข้างหน้า นิ้วมือเรียวยาวค่อยๆ ปาดน้ำตาบนหัวตาของนางเบาๆ
“ไอหยา เจ้าเด็กน้อย ร้องไห้ทำไมเล่า?”
คำพูดยังคงล้ำเส้นดั่งเดิม ทว่าความเอ็นดูที่ส่งมานั้นไม่มีใครในโลกสามารถเทียบเทียมเขาได้อีกแล้ว
“อย่าร้องเลยนะ ข้าเล่นกลให้เจ้าดูดีหรือไม่?”
————————
หมายเหตุ
[1] อวี้โถว แปลว่า เผือก
