องเขา ดังนั้นนางจึงเอื้อมมือเข้าไปประคองใบหน้าของเขาเอาไว้
“อย่ากังวลไปเลยเพคะ ฮองเฮามิกล้าทำอันใดพระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอย่างแน่นอน หม่อมฉันเดาว่าฮ่องเต้จะต้องรู้เรื่องนี้แล้ว หากฮ่องเต้ยังอยู่ พระสนมเต๋อเฟยจะต้องปลอดภัยอย่างแน น่นอน”
เมื่อได้ยินคำพูดปลอบประโลมของหลินเมิ้งหยา หัวใจที่กำลังว้าวุ่นของเขาพลันสงบลง
ขณะที่ทั้งสองกำลังพลอดรักหวานซึ้ง จั่วชิวอวี้เข้ามาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง
“แค่ก แค่ก ข้าหาได้อยากขัดความสุขของพวกเจ้าไม่ แต่เมื่อครู่หนานรุ่ยส่งคนมาแจ้งว่าอยากพบข้าและหลงเทียนอวี้ คือว่า…ถือเสียว่าข้าไม่เห็นอะไรก็แล้วกัน”
แสร้งทำท่าเหมือนคนไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นแล้วหันหน้าไปอีกทาง หลินเมิ้งหยาไม่มีความคิดที่จะบ่นเขาตอนนี้
ทำเพียงส่งสายตาเย็นชามองเขาปราดหนึ่ง ก่อนจะมองตามพวกเขาทั้งสองที่กำลังเดินออกไป
หลังจากพวกเขาเดินลับหายไปแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงหยิบนกหวีดหยกเล็กๆ อันหนึ่งออกมาจากวงแขน
บนนกหวีดหยกเนื้อดีชิ้นนี้มีอักษรถูกจารไว้ด้านบน หากไม่เพ่งมองก็คงไม่เห็นคำว่า “หยา”
ใช่แล้ว นี่คือคำว่าหยาของหลินเมิ้งหยา
สายตาเผยความลังเลอยู่หลายส่วน แต่หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้
