โสฉางมาหาพวกเขาถึงที่เช่นนี้ก็คงเพราะต้องการทำให้แน่ใจว่าเมื่อคืนพวกเขามิได้เข้าไปยังห้องเก็บยา
แม้ว่าทุกคนจะร่วมมือกันเพราะมีผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง แต่ความใส่ใจของผู้อาวุโสฉางก็ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกเชื่อใจเขามากขึ้นหลายส่วน
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าเองก็วางใจเพราะกลัวพวกท่านจะถูกใส่ร้าย เวลาไม่ช้าแล้ว ข้าขอตัวก่อน จริงสิ ช่วงนี้พวกท่านต้องระวังตัวด้วย เฮ้อ หอป๋ายเฉาไม่เหมือนเมื่อครั้งที่ท่านเฉิ นเซี่ยยังดูแลอยู่อีกต่อไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสฉาง หลินเมิ้งหยาก็อดที่จะกังวลไม่ได้
หลินเมิ้งหยาออกไปส่งฉางเทียนหัว นางนึกชื่อที่เขาเพิ่งเอ่ยออกมาได้ เฉินเซี่ย
กลับไปยังห้องรับแขก จั่วชิวอวี้นำโครงกระดูกของผู้อาวุโสสูงสุดและท่านอาจารย์หยวนไปไว้ในที่เหมาะสมแล้ว
ดังนั้นภายในห้องจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี้เพียงคนเดียว ขณะเดียวกันเขาเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินเมิ้งหยา เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองนาง ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยน
“คิดอะไรอยู่หรือ?”
หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างกายเขา ลางสังหรณ์ของนางร้องบอกว่าเรื่องนี้ใกล้จะจบลงแล้ว
แม้นางจะรู้จักกับจั่วชิวเฉินไม่นาน แต่ก็พอจะรู้ไ
