็เจือไว้ซึ่งความร้อนรนอยู่หลายส่วน
“นี่…ข้าว่า…พวกเจ้าสองคน…”
จั่วชิวอวี้มองทางพวกเขาด้วยความสงสัย พวกเขาทั้งคู่ล้วนมีความฉลาดเฉลียว ดังนั้นบางเวลาตัวเขาก็คิดตามคนทั้งสองไม่ทัน
ยิ่งได้เห็นสายตาของพวกเขาที่กำลังจับจ้องรูปปั้นเทพเจ้าแห่งโอสถแล้ว จั่วชิวอวี้ก็ยิ่งประหลาดใจ
“ไม่มีเวลาแล้ว พวกเรามาลองดูเถิดว่าจะสามารถขยับรูปปั้นได้หรือไม่”
หลินเมิ้งหยาเสนอขึ้น หลงเทียนอวี้รีบทำตาม
“นี่! เปี่ยวเม่ย นี่เจ้าจะหลอกลวงลบล้างบรรพจารย์หรือ…”
