หลินเมิ้งหยาแล้ว เขาถึงกับชะงักงันอยู่กับที่
“นี่มัน! นี่มันป้ายประจำตัวของผู้อาวุโสสูงสุด เขาไม่เคยนำมันออกห่างตัว หรือว่า…ท่านนี้จะเป็นผู้อาวุโสสูงสุด?”
เสียงสั่นเครือเพราะความตื่นเต้น แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ประหลาดใจ
พลิกป้ายหยกกลับด้าน ก่อนจะได้เห็นตราสัญลักษณ์ดอกเหมยเหมือนกัน
หรือตราสัญลักษณ์ดอกเหมยจะเป็นตราสัญลักษณ์ของหอป๋ายเฉา?
ผู้อาวุโสสูงสุดหายตัวไปเมื่อปีก่อน หากดูจากสภาพกระดูกและเสื้อผ้าแล้ว คาดว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะต้องตายทีหลังอย่างแน่นอน
แต่ทำไมอาจารย์ของจั่วชิวอวี้จึงมาอยู่ที่นี่เล่า?
ทั้งหมดล้วนเป็นปริศนา แม้แต่สมองอันชาญฉลาดของหลินเมิ้งหยาก็ไม่เพียงพอที่จะใช้งาน
“อวี้เปี่ยวเกอ เจ้าอย่าเสียใจมากนักเลย เจ้าไม่คิดว่าการที่อาจารย์ของเจ้าและผู้อาวุโสสูงสุดมาตายอยู่ที่นี่เป็นเรื่องแปลกหรอกหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยโน้มน้าวจั่วชิวอวี้ อีกฝ่ายจึงปาดน้ำตา
หลงเทียนอวี้และอวี้อันอาศัยจังหวะนี้ออกไปสำรวจทั้งห้องศิลา หากบนบันไดแห่งนั้นคือประตูอีกบาน เช่นนั้นพวกเขาจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้
แต่หากที่นั่นสามารถออกไปได้อย่างอิสระ เช่นนั้นเหตุใดผู้อาวุโสและอาจารย์ของจั่วชิวอวี้จึงอยู่ที่นี่เล่า
