หลินเมิ้งหยากวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะกระตุกยิ้มเย็น
ภายในห้องนี้มีเส้นไหมอาบยาพิษนับจำนวนไม่ถ้วน
โชคดีที่มีระบบเซินหนงร้องเตือนเอาไว้
แม้หลินเมิ้งหยาจะมองไม่เห็นเส้นไหมเหล่านั้นอย่างชัดเจน แต่ระบบเซินหนงแสดงรายชื่อยาที่มีกลิ่นฉุนที่สุดออกมา
เพราะเหตุนี้จึงไม่จำเป็นต้องปล่อยให้ใครเฝ้า
แม้ยาพิษบนเส้นไหมเหล่านั้นจะมิได้ส่งผลร้ายแรง แต่หากโดนที่ผิวหนังแล้วล่ะก็จะบวมแดงจนทนไม่ไหวอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เส้นไหมเหล่านี้จะต้องผูกกับกลไกอะไรบางอย่าง แม้คนจะจับไม่ได้ แต่ก็สามารถตรวจสอบได้ง่าย
สมแล้วที่เป็นหอป๋ายเฉา แม้แต่การป้องกันยังแปลกใหม่เช่นนี้
“ช่วยข้าหาแป้งที ถ้าไม่มีแป้ง ใช้ผงยาแทนก็ได้”
มองท่าทางสงบนิ่งของหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้และอวี้อันรีบออกค้นหา
มีเพียงหลงเทียนอวี้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเพื่อคุ้มกันหลินเมิ้งหยา
ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไป จากการมองเห็นของเขา เขาพอจะมองออกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แต่หลินเมิ้งหยารู้ได้อย่างไร?
เมื่อก่อนหลงเทียนอวี้คิดว่าหลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาดเฉลียวและละเอียดรอบคอบ นางสามารถมองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นมองไม่เห็นได้
แต่สุดท้ายนางก็มักหาหลักฐานม
