ายืนยันได้เสมอ
ทว่าตอนนี้ดูเหมือนความสามารถของหลินเมิ้งหยาจะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นแล้ว
หัวใจสั่นไหว ดูเหมือนชายาของเขาจะกุมความลับเอาไว้มากมาย
“เมิ้งหยา ข้ามีบางอย่างอยากถามเจ้ามาโดยตลอด”
หลินเมิ้งหยาเอียงคอมองเขา ดวงตากลมโตเปล่งประกายราวหยดน้ำคู่นั้นกะพริบขึ้นลง
อีกฝ่ายขยับเข้าใกล้นาง ดวงตาสีดำขลับจ้องใบหน้านวลนิ่ง
“ตอนแรกข้าคิดว่าชายาของข้ามีความสามารถในการรักษาคนป่วย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสายตาของเจ้าจะดีกว่าคนทั่วไป ข้ารู้สึกแปลกใจแต่ก็ยินดียิ่ง”
หลงเทียนอวี้เอ่ยเสียงเรียบ แต่หัวใจของหลินเมิ้งหยากลับเต้นระรัว
รีบยับยั้งความกระวนกระวายในหัวใจ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงนิ่ง
“จมูกของหม่อมฉันดีกว่าคนทั่วไปเพคะ บนเส้นไหมเหล่านั้นมียาพิษเคลือบเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นหอป๋ายเฉายังให้ความสำคัญเรื่องนี้ค่อนข้างมาก เช่นนั้นจะปล่อยปละละเลยได้อย่างไร นอกจากพวกเราแล้วก็ยังมีคนจำนวนไม่น้อยสนใจตำแหน่งนี้”
ทุกคนล้วนรู้ดีว่าประสาทการได้กลิ่นของหลินเมิ้งหยาว่องไวกว่าคนทั่วไป ดังนั้นคำกล่าวอ้างของนางย่อมมีเหตุผล
อันที่จริงหลงเทียนอวี้เพียงถามเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกร้อนตัวเป็นอย่างยิ่ง
บางทีนางก็พึ่งระบบ
