เซินหนงมากเกินไป
ดังนั้นไม่ว่าจะทำอะไรนางจึงมักใช้ระบบเซินหนงแก้ไขปัญหาเสมอ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่านางทำให้คนอื่นสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของตน
คำพูดของหลงเทียนอวี้ในวันนี้เหมือนเครื่องเตือนใจว่าหากนางยังทำเช่นนี้ต่อไป สักวันหนึ่งความลับของนางคงถูกเปิดเผย
หัวใจราวกับถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำ
เมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่ตำราชิงเจิงผู่ก็อาจมิได้น่าตกตะลึงมากไปกว่าความลับของนาง
อวี้อันและจั่วชิวอวี้ทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่นานพวกเขาก็หาผงยาจนเจอ
ของเหล่านี้ล้วนมีแป้งเป็นส่วนประกอบจำนวนมากเพราะต้องการนำมาทำเป็นยาเม็ด
ภายในห้องเก็บยาจึงมีไม่น้อย ดังนั้นจั่วชิวอวี้จึงนำมันมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“พวกเจ้าถอยไปก่อน ข้าทำเอง”
หลินเมิ้งหยารับผงยาไป ก่อนจะวางไว้ในมือ
“ฮู่…”
พ่นลมหายใจเบาๆ ไม่นานผงยาเหล่านั้นก็ลอยละล่องออกจากฝ่ามือของนางไป
ขณะเดียวกันเส้นไหมที่อยู่ในความมืดก็ถูกผงยาเหล่านั้นเกาะจนปรากฏออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน
หากไม่ใช่เพราะไหวพริบของหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ คาดว่าป่านนี้พวกเขาคงถูกจับได้เพราะเส้นไหมเหล่านี้ไปแล้ว
เหตุเพราะเส้นไหมเหล่านี้ถูกโยงสะเปะสะปะเต็มพื้นที่
“ซี้ด โชคดีที่เมื่อครู่พวกเรามิได
