้บุ่มบ่ามเข้าไป”
จั่วชิวอวี้ตบหน้าอกตัวเอง พวกเขาคิดจะเข้ามาก่อความวุ่นวาย หากมีคนเห็นเข้าคงไม่ดีแน่
“แล้วพวกเราจะเข้าไปอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
อวี้อันจ้องตาไม่กะพริบ อย่าว่าแต่ปีนป่ายเข้าไปเลย แม้เขาจะสามารถแปลงกายเป็นงูได้แต่ก็คงถูกพบตัวอยู่ดี
หลินเมิ้งหยาเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน
ยักไหล่ จากนั้นพวกเขาทั้งสามจึงหันไปมองหลงเทียนอวี้
หัวคิ้วขมวดแน่น หลงเทียนอวี้เงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยออกมา
“บางทีอาจผ่านเข้าไปทางหลังคาได้”
หลินเมิ้งหยาส่งสายตาดูแคลนไปให้คนบ้าบิ่นแต่มากฝีมืออย่างเขา
ที่นี่คงมีเพียงเขาแล้วที่สามารถทำได้
แต่หลงเทียนอวี้ไม่รู้เรื่องยาสมุนไพรเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เขาเข้าไปได้ก็เปล่าประโยชน์
ดังนั้นสายตาของพวกเขาทั้งสามจึงฉายแววผิดหวัง
“แค่ก แค่ก ความจริงที่นี่มีกลไกอยู่”
กระแอมออกมาเล็กน้อย หลงเทียนอวี้เก็บรอยยิ้มของตนเอง
เมื่อเขาเอ่ยเตือนเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาจึงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ใช่แล้ว แม้คนของหอป๋ายเฉาจะไม่ใช่หมอทั้งหมด แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไร้ซึ่งวิทยายุทธ์
หรือพวกเขาจะเอากรรไกรมาตัดทุกวัน?
ไม่เพียงยุ่งยาก ซ้ำยังดูไม่ใกล้ความจริงเลยแม้แต่น้อย
“เมิ้งหยา จมูกของเจ้าดีที่สุด เช่นนั้น
