เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าขอบประตูทั้งซ้ายและขวาไม่มีพิษใช่หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้เพ่งสมาธิเข้าไปภายใน หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง จากนั้นระบบเซินหนงจึงเริ่มทำงาน แม้ว่าภายนอกนางจะแสดงท่าทางเหมือนคนกำลังสูดอากาศเพื่อดมกลิ่น
สุดท้ายนางจึงได้ผลสรุปออกมา มองไปยังจุดที่หลินเมิ้งหยาชี้ แต่หลงเทียนอวี้กลับไม่ขยับ
“เป็นอะไรไป? มีปัญหาตรงไหนหรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาหันไปมองหลงเทียนอวี้ การวิเคราะห์ของนางไม่มีวันผิดพลาด
เหตุที่หลงเทียนอวี้สงสัยเช่นนี้จะต้องเป็นเพราะเขามองบางอย่างที่ประตูออกอย่างแน่นอน
“ทั้งสองจุดนี้จะต้องมีบางส่วนที่เป็นของจริงและของปลอม มิเช่นนั้นคนที่ฉลาดจะต้องรู้ได้อย่างแน่นอนว่าเส้นไหมเหล่านี้มีกลไกบางอย่างควบคุมเอาไว้ ข้าคิดว่าหากพวกเราทำผิดพลาด บางทีอาจจะต้องเจอเข้ากับปัญหาใหญ่”
หลงเทียนอวี้เงียบไปอยู่นานก่อนจะยื่นมือของตัวเองออกไป
สุดท้ายเขาเลือกทางฝั่งซ้ายมือ
ลูกคลำกำแพงช้าๆ ก่อนที่นิ้วมือจะสัมผัสได้กับอะไรบางอย่าง
กดลงอย่างไม่ลังเล คนที่เหลือทั้งสามเบิ่งตาโตมองด้วยความหวัง
เวลาผ่านไปราวสามวินาที แต่หลินเมิ้งหยารู้สึกว่ามันช่างนานเหลือเกิน
นางจ้องเข้าไปโดยไม่กระพริบตา แต่ทว่าไม่มีสิ่งใ
