ดเกิดขึ้น
หรือจะทำผิด?
“หลบเร็ว!”
ลางสังหรณ์ร้องเตือนหลงเทียนอวี้ ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัวทัน พื้นก็เกิดเสียงดังตึง
หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าพื้นดินกำลังสั่นไหว หลังจากนั้นราวกับร่างกายไร้แรงโน้มถ่วง พวกเขาตกลงไปยังด้านล่าง
“ตึง” เสียงดังขึ้น หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าก้นใกล้จะหักเต็มที
ความเจ็บปวดเกือบทำให้น้ำตาของนางไหลพราก
แต่เมื่อได้ยินเสียงของคนอื่นๆ ร่วงลงพื้น คาดว่าพวกเขาเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกับนาง
หลินเมิ้งหยาเลิกสนใจบั้นท้ายของตัวเอง นางรีบร้องเรียกคนอื่นๆ
“เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่?”
ท่ามกลางความมืด นางยื่นมือออกไป ตอนนี้พื้นด้านบนกลับมาสเชื่อมต่อกันเหมือนเดิมแล้ว
สิ่งแรกที่หลินเมิ้งหยาคิดได้ก็คือ…พวกนางถูกขังแล้ว
“ไม่เป็นไร เจ้ารออยู่ที่นั่นก่อน อย่าขยับ ข้าจะเดินไปหาเจ้า”
ท่ามกลางความมืด เสียงทุ้มต่ำของหลงเทียนอวี้ทำให้จิตใจของนางสงบลง
หลินเมิ้งหยายืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนที่มือหนาที่แสนคุ้นเคยจะยื่นเข้ามาจับมือของนาง นางไม่ลังเลเลยที่จะคว้าแขนของเขาเข้ามากอด
“ข้าอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว”
ความรู้สึกหวาดกลัวในหัวใจมลายหายไปในทันที
ทุกที่ที่มีเขาอยู่ นางมักรู้สึกปลอดภัยเสมอ
“แชะ” อยู่
