ๆ ประกายไฟก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด
เมื่อเปลวไฟหยุดนิ่งแล้ว แสงไฟสะท้อนออกมาเป็นแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด
จั่วชิวอวี้และอวี้อันขยับเข้ามาหาหลินเมิ้งหยา
“ที่นี่คงเป็นคุกของหอป๋ายเฉา”
คำพูดของจั่วชิวอวี้ทำให้หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่กดปุ่มผิดจะต้องเจอกับเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้
หากเป็นเช่นนี้พวกเขาคงเลือกที่จะโหวกเหวกโวยวายอยู่ด้านนอก เพราะอย่างน้อยก็ยังมีโอกาสหนี
“ตอนนี้จะทำอย่างไร? ดูเหมือนพวกเราจะออกไปไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อวี้อันกลืนน้ำลาย สีหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้
หลินเมิ้งหยาขยับตัวเข้าหาวงแขนของหลงเทียนอวี้ นางรู้สึกกระสับกระส่ายไม่น้อย
“กลิ่นอะไร?”
กลิ่นบางอย่างลอยเตะจมูก พวกเขาไม่อาจบอกได้ว่ากลิ่นนั้นหอมหรือเหม็นกันแน่
หลินเมิ้งหยามองไฟในมือของอวี้อัน แม้มันจะถูกจุด แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกแน่นหน้าอก
นั่นเท่ากับว่าที่นี่มีลมพัดผ่าน เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้เองต่างก็สูดลมหายใจลึกๆ กลิ่นที่ไม่ชัดเจนนี้ส่งความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
“นี่มัน…น้ำมันของหญ้าเติงหลง”
อวี้อันร้องออกมาด้วยความยินดี
หญ้าเติงหลง? หลินเมิ้งหยาจึงนึกขึ้
