อันที่จริงหลินเมิ้งหยายังไม่เคยเล่าให้พวกจั่วชิวอวี้ฟังอย่างจริงจัง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้นางเล่าออกมาตอนนี้เลยดีกว่า
ก้มหน้าลง หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเียงหนัก
“มิอาจปิดบังผู้อาวุโสฉางได้ อันที่จริงท่านแม่ของข้าทำลายตำราเล่มนั้นทิ้งโดยไม่ตั้งใจไปแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความลำบากใจ ไม่ว่าฉางเทียนหัวหรือจั่วชิวอวี้ก็ล้วนแสดงสีหน้าผิดหวัง
นางครุ่นคิด คาดว่าทั้งหอป๋ายเฉาคงมีเพียงพวกเขาสองคนที่มีความตั้งใจจริงที่จะศึกษาตำราชิงเจิงผู่
“เรื่องราวในครั้งนั้นข้าพอจะได้ยินมาบ้าง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เคยเห็นกับตาของตัวเอง คาดว่าท่านแม่เองก็คงทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงแม้ตำราชิงเจิงผู่จะถูกทำลายไปแล้ว ทว่าท่านแม่ก็ได ด้เรียบเรียงเนื้อหาในตำราขึ้นมาใหม่อีกครั้งจนกลายเป็นตำราเล่มใหม่ หากท่านผู้อาวุโสฉางมิรังเกียจ เช่นนั้นท่านสามารถร่วมมือกับข้านำสิ่งที่อยู่ในตำราทั้งหมดมาเปิดเผยต่อคนทั้งห หมดได้หรือไม่?”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หัวใจของฉางเทียนหัวและจั่วชิวอวี้เต้นระทึกดั่งกลอง
ในสายตาของพวกเขา ตำราชิงเจิงผู่ที่สามารถช่วยชีวิตคนได้มากมายต่างหากคือตำราที่ทรงคุณค่าที่แท้จริง
ดังนั้นหลั
