คาด ช่างเถิด อีกเดี๋ยวก็จะมีอะไรสนุกๆ ให้ดูแล้ว”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเอ่ยออกมาอย่างไม่พึงพอใจเท่าไรนัก
จากนั้นนางจึงเข้าไปคุกเข่าด้านล่างหน้าต่าง นางตั้งใจจะไม่จุดไฟ แต่อาศัยแสงจันทร์ในการมองแทนเพื่อทำให้พวกเขาคิดว่าพวกนางนอนหลับพักผ่อนแล้ว
นำผ้าสีดำที่ตัดช่องโหว่บริเวณดวงตาเอาไว้ขึ้นคลุมศีรษะ
หลินเมิ้งหยาตั้งใจโผล่ศีรษะออกไปเพียงครึ่งเดียว เพื่อมองดูการเคลื่อนไหวของพวกเขา
ท่ามกลางแสงจันทร์ คนเหล่านั้นแอบเข้ามาในห้องรับแขก
ไม่นานภายในก็เกิดเสียงคนลอบหายใจเบาๆ
หลงเทียนอวี้ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าต่าง ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขารู้สึกว่าน่าขำยิ่งนัก โดนเฉพาะหลินเมิ้งหยาที่สวมใส่ผ้าคลุมศีรษะเช่นนี้
เสียงลมหายใจถูกกดให้เบาลง ครู่ต่อมาคนก็เพิ่มจำนวนมากขึ้น
