ช่เพียงแค่คนเดียว
“มีคนมา…เจ้าหลอกล่อพวกเขามาอย่างนั้นหรือ?”
ตอนแรกหลงเทียนอวี้คิดจะออกไปดู แต่หลินเมิ้งหยากลับรั้งเขาเอาไว้พร้อมทั้งกระตุกยิ้มมีเลศนัย
หลงเทียนอวี้เข้าใจในทันที เพราะเหตุนี้เมื่อคืนจนกระทั่งตอนนี้นางจึงมักแสดงท่าทางมีความสุข ที่แท้ละคนฉากสนุกก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
“แน่นอนเพคะ มิเช่นนั้นคงเสียดายแย่ อวี้อันอุตส่าห์แบกน้ำแข็งก้อนใหญ่ขนาดนั้นเข้ามา”
มุมปากแย้มยิ้มกว้างจนคนมองรู้สึกหวั่นไหว
เมื่อครู่นางมีท่าทางมิต่างอันใดจากตุ๊กตา แต่ตอนนี้กลับเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เสียมากกว่า
หลงเทียนอวี้อดก้มหน้าลงจุมพิตนางเบาๆ มิได้
“พระองค์…ช่างเถิด พระองค์ช่วยหม่อมฉันดูหน่อยว่าข้างนอกมีกี่คน?”
แม้จะบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง แต่หลินเมิ้งหยากลับเลื่อนสายตาหนีเพื่อปกปิดความเขินอาย
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เรื่องตรงหน้าสำคัญที่สุด นางคงต้องทำใจให้กว้าง
“หน้าประตูห้าคน ในลานสามคน พวกเขามุ่งไปทางห้องรับแขกแล้ว”
หลงเทียนอวี้ตั้งใจฟังเพียงครู่เดียวก็ล่วงรู้เหตุการณ์ภายนอกได้ในทันที
แม้คนเหล่านี้จะมีความรู้ทางการแพทย์ แต่น่าเสียดายที่โง่เขลาเกินไป
พวกเขาคิดหรือว่าการแอบเข้ามาเช่นนี้จะหลบสายตาของหลงเทียนอวี้ได้
“น้อยกว่าที่
