นอวี้มักจะอาเจียนออกมา
แม้จิตใจจะแจ่มใส แต่ร่างกายกลับโทรมกว่าเดิมไม่น้อย
“ไม่มีอะไร ข้าเพียงเหนื่อยเท่านั้น”
แต่ไหนแต่ไรมาหลงเทียนอวี้ไม่เคยพูดคำว่าเหนื่อย
หลินเมิ้งหยาพิงร่างเข้าหาอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้ ใบหน้ายิ้มอ่อนโยน
“อีกไม่นานพวกเราก็จะได้กลับบ้านแล้ว พระองค์คิดว่าเสี่ยวป๋ายกับเสือน้อยจะลืมพวกเราหรือยัง? หม่อมฉันคิดว่าท่านพี่จะต้องร้อนใจจนแทบคลั่งแล้ว หลายวันมานี้หม่อมฉันมิได้ส่งข่า าวให้ท่านพ่อและท่านพี่เลย”
เสียงนุ่มนวลของหลินเมิ้งหยาทำให้หลงเทียนอวี้รู้สึกผ่อนคลาย
แม้นางจะเป็นคนฉลาดและร้ายกาจในคราวเดียวกัน แต่ไม่ว่านางจะเป็นเช่นไร เขาก็หลงใหลในตัวนางเสมอ
ไม่รู้ว่าชาติก่อนเขาติดหนี้นางเอาไว้หรือไม่
“ไม่หรอก เสี่ยวป๋ายและเสือน้อยมีสัญชาตญาณสัตว์ป่า ข้าได้ยินคนส่งจดหมายเล่าว่าพวกมันปกป้องตำหนักของเจ้าอย่างดีจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้”
น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะได้คุยเรื่องสัพเพเหระเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาหรี่ตาลงเหมือนแมวที่กำลังสบาย มิง่ายเลยที่พวกเขาจะมีเวลาแห่งความอบอุ่นเช่นนี้
โสตประสาทของหลงเทียนอวี้พลันได้ยินอะไรบางอย่าง ในลานแห่งนั้นมีเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งที่มิใช่คนของพวกเขา
ไม่…ไม่ใ
