างมาก คาดว่าคนพวกนั้นจะต้องยุ่งวุ่นวายอย่างยิ่งเป็นแน่
หลงเทียนอวี้หันไปมองก้อนน้ำแข็งด้วยสายตาสงสัย
นี่นางคิดจะทำอะไรกันแน่?
“เมิ้งหยา นี่เจ้า…”
หลินเมิ้งหยายกนิ้วชี้ขึ้นแนบริมฝีปาก
พวกเขาถูกคนอื่นวางกับดักใส่ เช่นนั้นนางก็ควรจะเอาคืนสักหน่อยมิใช่หรือ?
แม้ก้อนน้ำแข็งจะเย็น แต่หัวใจของมนุษย์นั้นเย็นยะเยือกกว่ามาก
ฟ้ายังไม่ทันจะมืด คนที่ได้รับหัวข้อการแข่งขันแรกเข้ามารวมตัวกันที่ลานในหอป๋ายเฉา
เนื่องจากจั่วชิวอวี้เปิดกล่องปริศนาได้ เขาจึงกลายเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันรอบสุดท้าย
เหตุเพราะมีการตายของตู้จ่งเข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้นพวกเขาจึงถูกขังไว้ที่นี่ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็ถูกจับตามอง ดังนั้นเมื่อเทียบกันแล้ว พวกเขาจึงมีเวลาค่อนข้างมาก
ขณะนี้หลินเมิ้งหยากำลังนั่งบนตั่งหน้าเตียง สายตาทอดมองทิวทัศน์ในลาน ขณะเดียวกันก็พูดคุยกับหลงเทียนอวี้ไปด้วย
“หม่อมฉันเห็นพระองค์กินอาหารเย็นไปเพียงนิดเดียว ร่างกายมีตรงไหนไม่สบายหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง
ตอนบ่ายอาการของเขากำเริบอีกครั้ง แม้เขาจะสามารถอดทนได้ แต่ถึงกระนั้นใบหน้าก็ขาวซีดกว่าเดิมมาก
ทว่านางรู้ดีว่าขณะที่นางตั้งใจเดินออกจากห้อง หลงเทีย
