ง หลงเทียนอวี้ เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”
จั่วชิวอวี้แสดงสีหน้ามีเลศนัย
แต่ถึงกระนั้นเขาก็เผยแววตานั้นเพียงครู่เดียวเท่านั้น หลินเมิ้งหยาจึงไม่ทันสังเกตเห็น
สายตาของหลงเทียนอวี้เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหายไป
“เจ้าพูดถูก ตำราชิงเจิงผู่มีความสำคัญต่อใต้หล้า นี่คือความสำเร็จอย่างหนึ่ง”
หลงเทียนอวี้หันไปมองหลินเมิ้งหยาด้วยสายตาชื่นชม
หลินเมิ้งหยาที่ได้รับคำชมรู้สึกมั่นใจมากขึ้น ดูเหมือนนางจะทำถูกแล้ว
“จวิ้นจู่ หนู่ฉายหาสิ่งที่พระองค์ต้องการมาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของอวี้อันพลันดังขึ้น พวกเขาหันไปมองอวี้อันที่กำลังถือน้ำแข็งก้อนใหญ่เอาไว้
แม้จะห่อเอาไว้ด้วยผ้าหนาแล้ว แต่มือของอวี้อันกลับยังบวมแดงเพราะความเย็น
“รีบวางลงเร็วเข้า อย่าทำให้มือแข็ง”
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
น้ำแข็งก้อนใหญ่ขนาดนี้ คาดว่าเขาต้องเสียแรงไปมาก
“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ หนู่ฉายทำตามคำสั่งของพระองค์จึงพยายามทำให้คนพวกนั้นเห็นว่าหนู่ฉายกำลังทำสิ่งใด คาดว่าฟ้ายังไม่ทันจะมืด อุโมงค์น้ำแข็งก็คงถูกพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแล้ว”
อวี้อันหยักยิ้ม ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
จวิ้นจู่ของพวกเขามีความสามารถในการแกล้งคนเป็นอย่
