หลินเมิ้งหยารู้สึกผิดอยู่หลายส่วน นางมิควรปิดบังเรื่องนี้กับพวกเขาทั้งสอง
แต่เพราะตำราชิงเจิงผู่มีความสำคัญค่อนข้างมาก ดังนั้นนางจึงคิดว่าแทนที่จะปล่อยให้ทุกคนห่ำหั่นแย่งชิงกันเพราะมัน มิสู้นางส่งมอบให้ราษฎรทุกคนได้เห็นไม่ดีกว่าหรือ?
ทว่าสีหน้ามิอาจคาดเดาของพวกเขาทั้งสองทำให้นางทำอะไรไม่ถูก
“ข้าไม่เป็นไร แต่เจ้าไม่ควรปิดบังเรื่องนี้กับข้า”
มุมปากหยักยิ้มขมขื่น จั่วชิวอวี้อดที่จะรู้สึกปวดใจไม่ได้
ตำราชิงเจิงผู้ค่อนข้างซับซ้อน แม้จ่างกงจู่และเปี่ยวเม่ยจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ยากที่จะฟื้นฟูกลับมาได้
ถ้าหากเขารู้ว่าหลินเมิ้งหยาแสกนสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ในระบบเซินหนงแล้วและสามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างละเอียด เขาคงอารมณ์ดีกว่านี้
“ข้าไม่คิดปิดบังพวกเจ้า แต่เมื่อก่อนข้าไม่รู้ถึงความสำคัญของมัน แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกว่ามันมักนำความยุ่งยากมาให้พวกเราเสมอ อย่างไรก็ตามข้าเองก็ทำไม่ ถูก”
จั่วชิวอวี้เป็นคนใจกว้าง ดังนั้นหลังจากหงุดหงิดอยู่ราวสองนาที เขาก็คิดได้
ใบหน้าฉายแววโล่งใจ สุดท้ายเขาก็มิได้ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง
“เจ้าพูดถูก ตำราแพทย์ย่อมเป็นตำราแพทย์ ไม่ควรมีอำนาจใดเข้ามาเกี่ยวข้อ
