เหตุการณ์เอะอะโวยวายในคราวนี้จึงจบลง
หนานรุ่ยส่งคนมาคอยจับตามองพวกเขาหลายคน
พวกลูกศิษย์แยกย้ายกันกลับไปแล้ว เหตุเพราะเฉียนอวี้หมิงไม่อยู่ ดังนั้นศพของตู้จ่งจึงถูกวางอยู่บนพื้น
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่สลักสำคัญอีกต่อไปแล้ว
หลินเมิ้งหยาหันหลังกลับไปมองศพเขาอีกหนึ่งหน มิใช่เพราะความสงสาร แต่หากเขารู้ว่าตนเองกลายเป็นเครื่องมือของอาจารย์ เขาจะเสียใจหรือไม่?
แน่นอนว่าการถูกจับตามองย่อมส่งผลให้รู้สึกอึดอัดใจ แต่เพราะมีหลงเทียนอวี้อยู่ ดังนั้นคนเหล่านี้จึงต้องปฏิบัติตนต่อพวกเขาด้วยความเกรงใจ
ตอนแรกคิดจะเข้าไปในเรือนด้วย แต่เมื่อเห็นสายตาของหลงเทียนอวี้ พวกเขาจึงหยุดอยู่ที่ประตูแต่เพียงเท่านั้น
อวี้อันคิดจะออกไปหาเรื่องพวกเขา แต่สุดท้ายกลับถูกหลินเมิ้งหยาห้ามไว้
“พวกเขาไม่มีค่าขนาดนั้น หากหลงเทียนอวี้ยังอยู่ พวกเขาย่อมไม่กล้าเข้ามา คิดเสียว่าพวกเขาเป็นสุนัขเฝ้าประตู เจ้าไม่จำเป็นต้องมีโทสะ”
หลินเมิ้งหยารู้ได้เลยว่าชื่อเสียงของหลงเทียนอวี้จะต้องถูกเล่าลือไปทั่วทั้งหอป๋ายเฉา
อวี้อันโทษตัวเองอยู่เสมอ เหตุเพราะเขาปล่อยให้ตู้จ่งมีโอกาสสร้างปัญหาเช่นนี้
ตอนนี้พวกหลินเมิ้งหยาถูกขังอยู่แต่ในเรือน ดังนั้นอวี้อันจ
