ึงคิดอยากทำอะไรเพื่อพวกเขาเป็นการชดเชย
มองเขาที่ก้มหน้าคอตก หลินเมิ้งหยายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูอีกฝ่ายสองสามคำ
“พ่ะย่ะค่ะ หนู่ฉายจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”
มองตามหลังอวี้อัน มุมปากหลินเมิ้งหยายกขึ้น
เวลาเพียงชั่วอึดใจต่อมา อวี้อันก็เริ่มส่งเสียงทะเลาะกับคนด้านนอก
“อวี้อันเป็นอะไรหรือไม่? เขาจะเสียเปรียบหรือเปล่า?”
จั่วชิวอวี้นั่งอยู่ในห้องรับแขก เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
หลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า อวี้อันเป็นคนฉลาดเฉลียว หากเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ เช่นนั้นเขาคงไม่อาจอยู่รับใช้จั่วชิวเฉินมาได้นานถึงเพียงนี้
“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงแค่สั่งให้เขาไปหยิบของมาให้เท่านั้น จริงสิ ในกล่องใบนั้นยังมีของอย่างอื่นนอกจากกุญแจอีกใช่หรือไม่?”
แม้หลินเมิ้งหยาจะได้เห็นเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ของที่อยู่ภายใน นอกจากกุญแจดอกนั้นแล้ว ดูเหมือนจะยังมีกระดาษอีกหนึ่งแผ่นด้วย
จั่วชิวอวี้ได้ยินดังนั้นจึงตบศีรษะตัวเอง ก่อนจะหยิบกระดาษออกมาแล้วคลี่ออก
คิดไม่ถึงเลยว่ากระดาษที่มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือเมื่อคลี่ออกแล้วจะใหญ่กว่ามือทั้งสองข้าง
แต่ถึงกระนั้นก็เป็นเพียงกระดาษแผ่นบางๆ จั่วชิวอวี้วางกระดาษลงบนโต๊ะ คนทั้งสามจึงระด
