มความคิดก้มอ่านเนื้อหาในกระดาษ
มีเพียงลายเส้นที่ไม่ใช่แผนที่หรือตัวอักษร
ทั้งสามจึงเกิดข้อสงสัยขึ้นมา
นี่มันคืออะไรกันแน่?
“นี่…แผนที่?”
จั่วชิวอวี้เอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่มันเป็นเพียงลายเส้นสองสามเส้นเท่านั้น ไม่มีสิ่งอื่นใด
แม้แต่โครงร่างก็ไม่ใช่ เหมือนเป็นลายเส้นที่ถูกขีดเขียนขึ้นอย่างไม่ตั้งใจเท่านั้น
“หลงเทียนอวี้ พระองค์คิดว่าอย่างไรเพคะ?”
ท่ามกลางพวกเขาทั้งสาม หลงเทียนอวี้ย่อมมีความสามารถในการอ่านแผนที่มากที่สุด
หลงเทียนอวี้เพ่งสมาธิ แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า หากเขาบอกว่าไม่ใช่ เช่นนั้นก็คงไม่ใช่แผนที่
แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน หลินเมิ้งหยาจึงแสกนด้วยระบบเซินหนง
ถึงอย่างไรก็สามารถกักเก็บได้ในหน่วยความจำไม่จำกัด เช่นนั้นก็ควรป้องกันไว้มิใช่หรือ?
ทั้งสามก้มลงเพ่งพินิจอีกหลายจนกระดาษเกือบจะมีรูพรุน
แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็มิได้รับคำตอบอันใด
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกกระดาษกลับด้าน
แต่เมื่อกระดาษถูกแสงแดดส่องผ่าน ดวงตาของนางพลันเปล่งประกาย
นำกระดาษแผ่นนั้นยื่นเข้าหาแสงแดด คิดไม่ถึงเลยว่ากระดาษที่มีเพียงลายเส้นจะปรากฏตัวอักษรออกมา
“ได้รับกล่องปริศนา นำพาสู่หอป๋ายเฉา เหล่าคนรุ่นหลังจงจำ อย่า
