ขัดคำสั่งสอน! หรงหวา”
หรงหวา? หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าชื่อนี้ช่างคุ้นหูนัก
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเคาะศีรษะตัวเอง
หรงหวาคือชื่อที่ถูกเขียนบนหน้าแรกของตำราชิงเจิงผู่มิใช่หรือ?
นางเอี้ยวหน้า ขณะที่กำลังจะถามว่าหรงหวาคือใคร จั่วชิวอวี้กลับมีท่าทางตื่นเต้นอย่างออกหน้าออกตา
“นี่…นี่คือผู้อาวุโสสูงสุดคนแรกของหอป๋ายเฉา! ที่แท้…ที่แท้ก็มีอยู่จริงๆ”
ผู้อาวุโสคนแรก? หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองดูอีกครั้ง นี่เท่ากับว่าตำราชิงเจิงผู่ถูกเขียนขึ้นโดนผู้อาวุโสคนแรกของหอป๋ายเฉา?
แต่หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้
นอกจากหรงหวาแล้ว ในตำรายังมีชื่อของคนอีกมากมาย บางทีผู้อาวุโสหรงหวาอาจเป็นผู้ริเริ่ม จากนั้นคนรุ่นหลังจึงเขียนสืบต่อกันมา สุดท้ายตำราเล่มนี้จึงกลายเป็นตำราพิศวง
แต่หากเจอกล่องปริศนาก็จะสามารถขึ้นรับตำแหน่งในหอป๋ายเฉาได้ เช่นนั้นทำไมไม่พูดถึงตำรางชิงเจิงผู่เลยเล่า?
“ดียิ่งนัก หากมีของสิ่งนี้ ข้าก็ไม่กลัวกลอุบายของพวกเขาแล้ว”
จั่วชิวอวี้ดีใจกระโดดโลดเต้น เขามองกระดาษในมืออย่างหวงแหน ราวกับมันคือสาส์นจากสวรรค์
“ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดา”
เมื่อเทียบกับจั่วชิวอวี้แล้ว หลินเมิ้งหยา
