กลับคิดว่าต่อให้นี่เป็นของที่ผู้อาวุโสสูงสุดคนแรกทิ้งเอาไว้ แต่คนเหล่านั้นไม่มีทางให้คุณค่า
ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แม้หอป๋ายเฉาจะถูกสร้างโดยหรงหวา แต่เรื่องนี้ก็ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว
ตอนนี้แม้แต่คนที่เขาเลือกก็ไม่เคารพเขาอีกต่อไป เช่นนั้นกระดาษแผ่นเดียวจะทำให้คนเหล่านั้นยอมรับในตัวจั่วชิวอวี้ได้อย่างไร
มิสู้เก็บเอาไว้ก่อนเพื่อเอาไว้ใช้ในอนาคต
หลังจากตื่นเต้นดีใจจนพอประมาณแล้ว จั่วชิวอวี้หยักยิ้มขมขื่น ก่อนจะเก็บกระดาษกลับไป
เขาไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นย่อมรู้ดีว่าตอนนี้ของสิ่งนี้เป็นเพียงกระดาษเปล่าเท่านั้น
“ข้าคิดว่าซ่อนมันเอาไว้ก่อนเถิด จะได้ไม่มีใครบังเอิญพบมัน”
หลินเมิ้งหยาดึงหลงเทียนอวี้กลับไปยังห้องของตนเอง
หากมีเพียงจั่วชิวอวี้คนเดียวเท่านั้นที่รู้ที่ซ่อน เช่นนั้นก็จะยิ่งปลอดภัย
ทันทีที่กลับมาถึงห้อง หลินเมิ้งหยากดตัวหลงเทียนอวี้ให้นั่งลงบนเก้าอี้ มือซ้ายเอื้อมไปจับชีพจรของเขา
หลังจากนั่งเงียบเพื่อฟังชีพจร สุดท้ายนางจึงถอนหายใจ
“ทำไมพระองค์โง่เขลาเช่นนี้ หากเมื่อครู่ออกแรงมากไป พิษในร่างก็อาจจะกำเริบอีกก็ได้”
จ้องหน้าอีกฝ่ายพร้อมทั้งเอ่ยตำหนิ หลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดีว่าเขาไม่อยากให้นางรู้สึก
