หมองใจ
แต่ที่นี่คือเมืองหลินเทียน หากพวกเขาคิดจะลงมือกับนาง เช่นนั้นพวกเขาควรดูกำลังของตนเองก่อน
เมื่อไหร่ที่จั่วชิวเฉินได้ครอบครองอำนาจของเมืองหลินเทียนอย่างแท้จริง วันนั้นนางคงมิต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยอีกต่อไป
แต่เขากลับบุ่มบ่ามเสียได้
“ข้าไม่เป็นไร เจ้ามิต้องกังวล”
ใบหน้าเย็นชาเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
หลงเทียนอวี้ไม่พูดเปล่า เขาดึงร่างนางเข้าหาอ้อมกอด ทว่าริมฝีปากกลับเม้มแน่นเพราะไม่อยากเผยอาการไม่สู้ดีของเขาให้นางเห็น
ยาเซินเซียนซ่านกำเริบอีกครั้งแล้ว ตอนนี้เขากินยาที่หลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้ปรุงให้ แม้จะสามารถควบคุมอาการเอาไว้ได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงเขาออกแรง ร่างกายจะเกิดความปรารถนาต่อยาเซินเซียนซ่านอีกครั้ง
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ก่อนจะรีบหายาให้เขากิน
หลงเทียนอวี้พยายามควบคุมความต้องการในร่างกายตนเอง ในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมได้
กว่าอาการของเขาจะสงบลง ใบหน้าก็มีเหงื่อผุดพราย
หลินเมิ้งหยารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อให้เขา
มองสีหน้าเป็นกังวลของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ยิ้มน้อยๆ
เขาทำให้นางต้องเป็นห่วงอีกแล้ว
“ของสิ่งนี้รับมือยากกว่าที่ข้าคิด”
ตั้งแต่เกิดจนโต หลงเทียนอวี้
