ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดมาก่อน แต่ยาเซินเซียนซ่านเกือบทำให้การควบคุมตัวเองของเขาทั้งหมดพังทลายลง
ของที่น่ากลัวเช่นนี้มิควรนำมาใช่กับใครทั้งสิ้น
บางครั้งหลงเทียนอวี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจต้องถูกของสิ่งนี้ควบคุมไปตลอดชีวิต
“แต่พระองค์ทำได้ดีกว่าที่หม่อมฉันคิดเอาไว้มาก แม้ของสิ่งนี้จะน่ากลัว แต่พระองค์เก่งกว่ามาก ยอดเยี่ยมที่สุด สมแล้วที่เป็นฟู่จวินของหม่อมฉัน”
หลินเมิ้งหยาส่งยิ้มหวาน ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว
ราวกับเด็กได้รับรางวัล หลงเทียนอวี้ที่เคยคิดว่าอาจไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา
มุมปากที่กำลังเม้มแน่นเพราะความทรมานพลันยกขึ้นเพราะด้วยความปีติ
คำพูดของนางเพียงประโยคเดียวได้ผลดีกว่ายาครอบจักรวาลเสียอีก
“จริงสิ พระองค์ออกไปหาจั่วชิวอวี้เพื่อให้เขาช่วยตรวจอาการพระองค์ก่อนเถิด อีกเดี๋ยวหม่อมฉันจะตามออกไป”
เอ่ยปลอบเสียงเบา หลงเทียนอวี้เชื่อฟังนางเป็นอย่างดี
มองตามเขาที่เดินออกไปที่ห้องรับแขก รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเลือนหายไป
เดินกลับเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะหยิบยาขวดหนึ่งขึ้นมา
มองขวดยาชิงอวี้ หลินเมิ้งหยาจับมันกรอกปาก
นางรู้ดีว่าหลงเทียนอวี้ไม่อยากให้นางได้รับ
