กว่าจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเช้าวันใหม่แล้ว
หลินเมิ้งหยาลืมตาขึ้นอย่างเหม่อลอย เมื่อหันไปด้านข้างก็พบหลงเทียนอวี้ที่กำลังนั่งหลับอยู่
ความทรงจำหวนกลับเข้ามาในสมองอีกครั้ง ดูเหมือนว่าหลงเทียนอวี้จะมาเห็นตอนที่นางกินยาเข้าไป
แลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน นางไม่อยากให้หลงเทียนอวี้รู้เรื่องนี้
“ฟื้นแล้วหรือ? ยังเจ็บอยู่หรือไม่? หิวหรือไม่?”
เพียงยันตัวลุกขึ้นนั่งก็ทำให้เขาตกใจตื่นเสียแล้ว
หลินเมิ้งหยาพบว่ามือขวาของนางถูกเขากุมเอาไว้แน่น
ฉะนั้นเขาจึงจับการเคลื่อนไหวของนางได้
มองดวงตาที่มีเส้นเลือดสีแดงแตกระแหงของเขา หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าเบาๆ
“หม่อมฉันสบายดีเพคะ พระองค์ต่างหากที่ร่างกายไม่แข็งแรง เหตุใดจึงไม่นอนหลับพักผ่อนกันเล่า?”
หลงเทียนอวี้จ้องนางตาไม่กะพริบ เมื่อมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นอะไร เขาจึงวางใจ
“ข้ากลัวเจ้าเจ็บ”
มือหนาบีบไหล่ขวาของนางเบาๆ เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เขาจึงประคองนางขึ้นมา
ภาพที่นางดิ้นพล่านบนพื้นยังคงติดตรึงอยู่ในหัวของเขา
เขานึกภาพที่นางต้องเจ็บปวดทรมานเช่นนี้ทุกวันไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
ประคองนางนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะเทน้ำอุ่นให้แล้วยื่นไปแตะริมฝีปากล่างของนา
