“เข้า…เข้าใจแล้วเพคะ”
พูดจบ หลินเมิ้งหยาก็ตัดสินใจกลืนเรื่องนี้ลงท้อง
มองสายตาห่วงใยของหลงเทียนอวี้ บางคำพูดนางก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้
“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะไปหาเย่ จั่วชิวอวี้ ยานี้มีข้อห้ามอันใดหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้กลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่ชอบรสขมของยา หลังจากเอ่ยถามอย่างชัดเจนแล้ว หลงเทียนอวี้จึงออกไปหาเย่เพื่อเตรียมน้ำหวานมาให้นาง
“คิดไม่ถึงเลยว่าอ๋องอวี้จะเอาใจใส่ถึงเพียงนี้”
มองตามหลังหลงเทียนอวี้ จั่วชิวอวี้เอ่ยกลั้วหัวเราะ
หากว่ากันตามทฤษฎีแล้ว หลงเทียนอวี้ไม่ใช่สามีที่เหล่าสตรีจะเลือก
แต่สำหรับหลินเมิ้งหยา สิ่งที่เขาทำบางทีก็ทำให้นางรู้สึกยิ้มหรือร้องไห้ไม่ออก
ไม่ว่าใครต่างก็คงนึกภาพอ๋องอวี้ผู้เย็นชาเปลี่ยนเป็นสามีผู้อบอุ่นอ่อนโยนไม่ออก
ดูเหมือนญาติผู้น้องของเขาจะเป็นคนพิเศษยิ่งนัก
“เจ้าหาข้ออ้างหลอกเขาเถิด ข้ากลัวว่าหากข้าไม่อาจทนรับความทรมานของยานี้ได้ขึ้นมา เขาจะมองเห็นความผิดปกติ”
หลินเมิ้งหยามองตามหลังหลงเทียนอวี้ หลังจากลังเลชั่วครู่จึงเอ่ยเสียงเบา
“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว แต่ข้าสังเกตเห็นว่าอาการของหลงเทียนอวี้ในเวลานี้ดีกว่าที่พวกเราคาดการณ์เอาไว้มาก บางทีฤทธิ์ของยาเซินเซี
