ยนซ่านอาจมิได้รุนแรงเท่าไร”
ทว่าสีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับเคร่งขรึม ส่ายหน้าเบาๆ สายตายังคงมองตามหลังหลงเทียนอวี้
อันที่จริงเหตุที่หลงเทียนอวี้สามารถยืนหยัดเช่นนี้ได้ ส่วนใหญ่คงเพราะกำลังใจของเขา
บุรุษผู้นี้เข้มแข็งแตกต่างจากผู้อื่น คนที่ใช้ยาเสพติดส่วนใหญ่ล้วนต้องพ่ายแพ้ให้กับจิตใจของตนเอง
แต่ถึงกระนั้นหลงเทียนอวี้ก็หาใช่เทพเซียน
เป็นไปได้ว่าร่างกายของเขาเรียกร้องหายาเซินเซียนซ่าน แต่เขาพยายามควบคุมมันเอาไว้เท่านั้น
ยาชนิดนี้ไม่อาจขจัดออกไปได้อย่างง่ายดาย บางทีอาจเพราะยาที่เป็นส่วนผสมอีกหลายชนิดมีฤทธิ์กระตุ้นทำให้ยาเซินเซียนซ่านมีฤทธิ์รุนแรงมากขึ้น
แม้ร่างกายของนางจะมีระบบคอยช่วยเหลือ ทว่ายาพิษยังคงแพร่กระจายอยู่ในร่างกายของหลงเทียนอวี้ ต่อให้ใช้ยาถอนพิษก็อาจชะล้างออกไปไม่หมด
นี่คือส่วนที่เป็นปัญหา
“ใกล้ถึงเวลากินยาแล้ว เจ้าหาอะไรกินรองท้องก่อนเถิด เมื่อถึงเวลานั้นข้าจะหากลอุบายพาหลงเทียนอวี้ออกไปเอง”
เมื่อจั่วชิวอวี้อยู่ด้วย ปัญหาของหลินเมิ้งหยาจึงคลี่คลายลง
แม้หลงเทียนอวี้จะรู้อยู่แล้วว่าวิชาการแพทย์ของหลินเมิ้งหยาอยู่ในระดับสูง แต่ทุกครั้งที่นางทำการรักษา เขาอดไม่ได้ที่จะยืนยันค
