วามปลอดภัยจากจั่วชิวอวี้อีกรอบ
หลิงเย่ทำงานได้อย่างรวดเร็ว หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ขนมหวานจากน้ำหวานของผลไม้ป่าที่หลงเทียนอวี้สั่งก็ถูกนำมาวางตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
สายตาจับจ้องขนมหวานกลิ่นหอมละมุนตรงหน้า
หลินเมิ้งหยาหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วใส่เข้าปาก รสชาติหวานอมเปรี้ยวกระจายในกระพุ้งแก้ม
ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ไม่อาจต้านทานต่อของหวานได้
“ผู้อาวุโสฉางบอกว่ายานี้ต้องกินควบคู่กับการใช้ยาชิงอวี้จึงจะสามารถดึงประสิทธิภาพสูงสุดของยาออกมาได้ ฉะนั้นเจ้าต้องอดทน”
แม้หลินเมิ้งหยาจะมีความอดทนมากกว่าคนปกติ ทว่าจั่วชิวอวี้ก็ยังมิวางใจ
หยิบยาเม็ดสีดำออกมาใส่ลงในน้ำร้อน ก่อนจะยื่นให้หลินเมิ้งหยาดื่ม
ขณะเดียวกัน จั่วชิวอวี้เทยาฮั่วหลิงชิงอวี้ออกมาแล้วทาลงบนไหล่ขวาที่ขาวราวหิมะของหลินเมิ้งหยา
“อุบ...”
เมื่อยาเริ่มออกฤทธิ์ อาการแสบร้อนที่ไหล่ขวากลับมาเยือนอีกครั้ง
หัวคิ้วขมวดมุ่น ความร้อนดั่งไฟเผาทำให้นางแทบจะทนไม่ไหว
ไม่นานเหงื่อก็ผุดขึ้นบนหน้าผาก ความเจ็บปวดกัดกินเรี่ยวแรงของนางจนหมดสิ้น
ตอนนี้หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าไหล่ขวาของตนถูกโยนลงในน้ำร้อน
“โอ๊ย…”
ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป จั่วชิวอวี้ที่ได้ยินเ
