สียงแผดร้องเพราะความเจ็บปวดเริ่มกระสับกระส่าย
“เมิ้งหยา เมิ้งหยา หากเจ้าทนไม่ไหว พวกเราหยุดก่อนเถิด อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ต้องทรมานเช่นนี้”
จั่วชิวอวี้มองหลินเมิ้งหยาที่ล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายบนพื้นเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ หน้าผากของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับกัดฟันแน่น ตอนนี้นางไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมา
“เมิ้งหยา! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
น้ำเสียงตื่นตระหนกระคนโกรธเกรี้ยวพลันดังขึ้นหน้าประตู
จั่วชิวอวี้กู่ร้องในใจ เขารีบหมุนตัวกลับไปมองหลงเทียนอวี้ สีหน้าของอีกฝ่ายแลดูเจ็บปวดและโมโหในคราวเดียวกัน
“เจ้ากลับมาได้อย่างไร? ไม่ใช่……”
จั่วชิวอวี้คิดจะเข้าไปขวางหลงเทียนอวี้ ทว่าเขากลับชะงักงันอยู่กับที่ทันทีที่ถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมอง
“ไม่…ไม่ใช่ความผิดของเขา…”
พุ่งตัวเข้าไป หลงเทียนอวี้กอดร่างของหลินเมิ้งหยาเอาไว้แน่น
มองใบหน้าขาวซีดของนาง หลงเทียนอวี้ผงกศีรษะลง แม้ว่าหัวใจจะรู้สึกเจ็บปวดมากก็ตาม
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? เหตุใดเจ้าจึงเป็นเช่นนี้?”
ตอนเดินเข้ามา หลงเทียนอวี้เห็นหลินเมิ้งหยาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย
แต่เมื่อกอดร่างของนางเขาจึงรับรู้ถึงความร้อนที่ไหล่ขวาของอีกฝ่าย
เขา
