แม้สิ่งนี้จะสามารถทำให้ประสาทสัมผัสด้านชาได้ แต่ก็ไม่ใช่ยาพิษ
ขอเพียงดื่มน้ำสักสองสามแก้วก็สามารถทำลายฤทธิ์ยาได้แล้ว
หลินเมิ้งหยาเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าอวี้อันต้องไล่ตามคนคนนั้นไปไม่ทัน
ที่นี่เปรียบเสมือนบ้านของพวกเขา ดังนั้นอีกฝ่ายย่อมรู้จักสถานที่นี้ดีกว่าอวี้อันที่เป็นคนนอก
“จวิ้นจู่ ให้ข้าน้อยออกไปตามคนมาคุ้มกันพระองค์ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
อวี้อันมีโทสะขึ้นมาบ้างแล้ว หอป๋ายเฉาไม่เพียงทำให้ฝ่าบาทต้องขุ่นข้องหมองพระทัย ตอนนี้แม้แต่จวิ้นจู่เองก็กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของพวกเขา
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะบังอาจถึงขั้นเข้ามาสอดแนมจวิ้นจู่และจวิ้นอ๋อง!
บังอาจนัก!
“ไม่จำเป็น ยิ่งคนมาก ข้าก็ยิ่งจับผิดพวกเขาไม่ได้ ต่อจากนี้ไปพวกเราระวังตัวให้มากหน่อยก็พอ”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของอวี้อัน
นางรู้แต่แรกแล้วว่าหอป๋ายเฉาไม่ใช่เพียงเหล็กก้อนหนึ่ง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะอาจหาญชาญชัยเช่นนี้
ก็ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็จะไม่เกรงใจที่จะแสวงหาประโยชน์จากพวกเขา
“แต่หนู่ฉายกลัวว่าพวกเขาจะบังอาจถึงขั้นปีนกำแพงลอบเข้ามาทำร้ายพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
แน่นอนว่าคำพูดของอวี้อันย่อมมีเหตุผล
“อืม ที่นี่คือหอป๋ายเ
