ฉา ฉะนั้นคงหนีไม่พ้นเรื่องโดนวางยา นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าของที่พวกเราเอามาหรือของที่พวกเขานำมามอบให้ จงนำมาให้ข้าตรวจสอบก่อนจึงจะใช้ได้”
หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง อวี้อันจึงรีบปฏิบัติตาม
แม้การทำเช่นนี้จะค่อนข้างยุ่งยาก แต่นางมีระบบเซินหนงอยู่ ดังนั้นการวางยาพวกนางคงเป็นเพียงความฝัน
คืนแรกในหอป๋ายเฉา หัวใจของคนทั้งสามหนักอึ้ง
เอนกายนอนลงบนเตียงใหญ่ ไม่ว่าจะนอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ
หลินเมิ้งหยาไม่กล้าพลิกตัว เหตุเพราะด้านข้างคือหลงเทียนอวี้ที่ต้องจำใจนอนด้วยกัน
เมื่อลองนับดูแล้ว แม้ทั้งคู่จะแต่งงานกันมาใกล้จะครบปี แต่น้อยครั้งนักที่จะได้นอนด้วยกัน
ดูเหมือนทุกครั้งที่นอนด้วยกันก็เพราะต้องการหลีกเลี่ยงหูตาของผู้อื่น
เหตุเพราะหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงแย้มยิ้มออกมา
“คิดอะไรอยู่? เหตุใดจึงยิ้มยินดีเช่นนี้เล่า?”
อยู่ๆ เสียงคุ้นหูของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้นจากด้านหลัง วงแขนที่คุ้นเคยเองก็โอบรอบตัวของนาง
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเขากอด แต่หลินเมิ้งหยาก็ใจเต้นระรัวอย่างอดไม่ได้
“ไม่มีอะไรเพคะ หม่อมฉันเพียงนึกถึงเรื่องในอดีตเท่านั้น ท่านอ๋อง หากพวกเรากลับไปต้าจิ้นแล้ว พวกเราต้อ
