เพียงพริบตาเดียว สายตาของนางก็เปลี่ยนไป
“ใครเป็นผู้มอบมันให้แก่เจ้า?”
หลินเมิ้งหยามองจั่วชิวอวี้ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหตุใดเขาจึงโชคดีถึงเพียงนี้
เมื่อครู่นางลองหาค้นหาสิ่งนี้ในตำราชิงเจิงผู่ ปรากฏว่าไม่รู้ว่าผู้อาวุโสคนก่อนต้องการเล่นตลกอันใด
คาดว่าพวกหนานรุ่ยจะต้องร้องไห้ไม่ออกอย่างแน่นอน
“ข้าเป็นคนเลือกมันเอง แต่เพราะข้าไปถึงช้าเกินไป ดังนั้นของที่ดีหรือง่ายก็ถูกพวกเขาเอาไปหมดแล้ว ฉะนั้นข้าจึงได้ของสิ่งนี้กลับมา แต่เหตุใดท่าทางของเจ้าราวกับรู้ว่าสิ่งที่อยู่ภายในคืออะไร?”
การสุ่มเลือกกล่องปริศนาเป็นเพียงสีสันของงานเท่านั้น มิเช่นนั้นตู้จ่งคงไม่บังเอิญพาเขาไปผิดที่
กว่าเขาจะไปถึงงาน ทุกคนก็เลือกสรรกันเสร็จหมดแล้ว
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ากล่องไม้อันนี้จะมีของล้ำค่าอยู่ภายใน
“เจ้าได้ของชิ้นใหญ่มากทีเดียว ที่นี่มีอุโมงค์น้ำแข็งหรือไม่? เจ้าจงไปเตรียมด้ายทองมาให้ด้วย ข้าจำเป็นต้องใช้มัน”
แม้ไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยาต้องการจะทำอะไร แต่เมื่อได้เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของนางแล้ว จั่วชิวอวี้ก็อดที่จะมีความหวังไม่ได้
ตลอดหลายวันที่ผ่านมานางไม่เคยทำให้เขารู้สึกผิดหวัง
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน!
เพื่อปิดหูปิด
