ตาผู้อื่น ทั้งสามจึงพาอวี้อันไปยังอุโมงค์น้ำแข็ง
คาดว่าอวี้อันต้องมีพรสวรรค์ในการสืบค้นมาแต่กำเนิด ทั้งที่มาอยู่ที่นี่เพียงสองวัน แต่เขากลับรู้จักที่แห่งนี้ทั่วทุกมุมแล้ว
ถึงอย่างไรการแย่งชิงอำนาจก็เป็นของเจ้านาย ส่วนพวกบ่าวรับใช้อย่างเขาก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอดต่อไป
อวี้อันเป็นคนฉลาดเฉลียวในการพูด เขาจึงผูกมิตรกับคนอื่นได้อย่างง่ายดาย
ดังนั้นเส้นทางที่เขาพามาจึงเป็นเส้นทางที่แม้แต่ลูกศิษย์ของหอป๋ายเฉาที่อยู่อาศัยที่นี่มาครึ่งเดือนก็ยังไม่รู้จัก
มองตามอวี้อันที่กำลังเดินเข้าไปเปิดประตูอุโมงค์น้ำแข็ง
พวกหลินเมิ้งหยาอึ้งงัน ทว่าอวี้อันกลับส่งยิ้มเขินอายให้พวกเขา
“ได้ยินมาว่าผลไม้สดของหอป๋ายเฉาล้วนเก็บเอาไว้ที่นี่ ข้าน้อยก็เลย…”
อวี้อันก้มหน้าลง ดูเหมือนผลไม้ที่พวกเขาได้กินตลอดสองวันจะลำบากอวี้อันไม่น้อย…