็ เช่นนั้นเจ้าก็คิดผิดมหันต์แล้ว คนในราชวงศ์ต้าจิ้นของพวกเจ้าไม่มีคำว่าบิดาแล ละบุตร ไม่มีคำว่าสามีภรรยา จะมีก็แต่เพียงอำนาจเท่านั้น อย่างน้อยในหัวใจของข้าและฮวงซง นางคือน้องสาวที่มีสายเลือดเดียวกัน ฉะนั้นเจ้าจะต้องดูแลนางให้ดี มิเช่นนั้นคนที่จะไม่ม มีวันปล่อยเจ้าไปจะไม่ใช่เพียงข้าคนเดียว”
หากอยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้ไม่มีทางพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาแม้เพียงครึ่งคำ
ตอนแรกเขาหลงคิดว่านางและหลงเทียนอวี้อยู่ด้วยกันเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น
แต่หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันในต้าจิ้นและเมืองหลินเทียน จั่วชิวอวี้มองออกว่าหลงเทียนอวี้จริงใจต่อหลินเมิ้งหยาโดยแท้จริง
แต่มีหนึ่งสิ่งที่เขากังวลก็คือความจริงใจไม่อาจเทียบได้กับคำว่าอำนาจล้นฟ้า!
สีหน้าหลงเทียนอวี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา แม้จั่วชิวอวี้จะจากไปแล้ว ทว่าหลงเทียนอวี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงของหลินเมิ้งหยา
เรื่องพวกนั้น…ไม่ จะต้องฝังมันเอาไว้!
มิเช่นนั้น….
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าการสูญเสียหลินเมิ้งหยาเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้
มองหลินเมิ้งหยาด้วยแววตาหนักอึ้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไปเงียบๆ
“เย่”
