ตอนนี้กลับออกมาจากปากจั่วชิวอวี้อีกครั้งหนึ่งแล้ว
“เจ้าอยากพูดอะไร?”
วางหลินเมิ้งหยาลงบนตั่งอย่างระมัดระวัง หลงเทียนอวี้จึงหันหน้าไปมองจั่วชิวอวี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้าหมายความว่าอะไรเจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ แม้นางจะฉลาด แต่นางยังรู้จักเหล่าเชื้อพระวงศ์ไม่ดีพอ หลงเทียนอวี้ ที่นี่คือเมืองหลินเทียน หาใช่ต้าจิ้น!”
ตะคอกเสียงหนัก บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เริ่มเคร่งเครียด
เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้เป็นเพียงคนไม่ได้เรื่องน่ารังเกียจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลงเทียนอวี้ เขากลับเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
เหตุที่เขาทำทั้งหมดนั้นล้วนเพื่อทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกผ่อนคลายสบายใจ
“ไม่ว่าเจ้าจะรู้อะไรมา เจ้าห้ามบอกเมิ้งหยาแม้เพียงครึ่งคำ!”
หลงเทียนอวี้เองก็จ้องจั่วชิวอวี้ด้วยสายตาอำมหิต ในเมื่อต่างรู้เขารู้เราแล้ว เช่นนั้นมิสู้เปิดอกคุยกันจะดีกว่าหรือ
“ฮึ! ข้าไม่มีวันแพร่งพรายอย่างแน่นอน แต่หลงเทียนอวี้ เจ้าคิดหรือว่าเหตุที่ข้ายอมแฝงตัวอยู่ในราชวงศ์แห่งต้าจิ้นในฐานะหมอหลวงนั้นเพียงเพราะต้องการรักษาอาการของเสด็จพ่อเจ้ า? หากเจ้าคิดว่าพวกข้าทำทุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพราะต้องการตำราชิงเจิงผู่ในมือเมิ้งหยาแล้วล่ะก
